NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W POPRZEDNIM ODCINKU...
Morderstwo w Londynie.
I morderstwo w Tokio.
Minął rok od śmierci jego brata,
gdy odwiedził go nocą budzący postrach yakuza,
według którego jego brat powstał z martwych.
Z bagażem tajemnic i prześladowany przez własną przeszłość
detektyw jedzie na drugi koniec świata do obcego, odległego miasta.
Zawiera nowe znajomości
i zyskuje nowych wrogów,
a jego przyszłość staje się niepewna.
LONDYN, 11 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
- Gdzie byłaś? - Mam wolne. Co jest?
Mówiłem ci przez telefon. Napadli szefa w barze.
- Chcieli go zabić? - Nie dźgali go dla żartów.
- Gdzie wtedy byłeś? - Z dziesięć metrów obok.
To o osiem i pół metra za daleko.
W barze był jeszcze ktoś, gdy to wszystko się zaczęło.
Rozbił butelkę na głowie jednego z nich.
Jaki miał w tym interes?
Dwóch gości obok niego wyjęło noże.
- Gdzie byłaś? - Jezu Chryste.
Nie było mnie pięć minut.
- A on mógł zginąć. - Ale żyje.
Nie potrzeba nam takiego rozgłosu.
- A jak ktoś wezwał gliny? - Ogarniemy to. Bez paniki. Gdzie wszyscy?
Abbota opatrują w biurze.
A ci dwaj kretyni z nożami?
- Jeszcze oddychają? - Tak jakby.
Jeden jest w piwnicy, a drugi w kredensie.
A miłosierny samarytanin?
Tutaj. Nie chciał wyjść.
Noc pełna wrażeń.
Nikt stąd nie wyjdzie do przyjazdu policji.
Nie wezwaliście policji.
Już by tu była.
Nie wiem jak wy, ja bym się napił.
- W porządku? - Nie pierwszy raz chciano mnie zadźgać.
Jednak nigdy w moim własnym barze.
Coś tu nie gra.
Witam, Connor Abbot.
Napijesz się ze mną whiskey, co? Jeszcze jedną specjalną.
Zdrowie.
Jesteś z Japonii.
- Tak. - Wiedziałem.
Jak ci się tutaj podoba?
Projektant sprowadził wszystkie meble prosto z Osaki i tanie nie były.
Nazwa też super, „Bar Kodawari”.
Co znaczy „kodawari”?
- Dążenie do perfekcji! - Otóż to.
Jak tu nie kochać ludzi, którzy mają na to słowo?
- Na serwetkach jest błąd. - Jaki?
Jaja sobie robisz.
Co się stało z twoim...
- To skrucha. - Widzisz?
Ludzie rzadko dzisiaj pokutują.
A więc...
pięć stówek za akcję, tak?
Dla kogo?
Dla kolegi.
Jako wyraz uznania i za dyskrecję.
Jesteśmy kwita.
Uratowałeś mu życie...
Wyceniasz je na 500 funtów?
On ma rację, Vickers.
Pozwolisz na słówko?
Gość może narobić problemów.
- Nie widzisz kto to? - No kto?
To yakuza.
Bez jaj... yakuza?
Nie znamy go.
A palec pewnie wcięła mu sokowirówka.
Nazywam się Yuto Mori.
Byłem płatnym zabójcą w Tokio i pracowałem dla gangu Fukuhary.
Znam gangsterów i wiem, jak ich chronić.
Jeśli mnie zatrudnisz,
to następnym razem, gdy ktoś wyskoczy z nożem,
to zginie, zanim choćby zadraśnie ci koszulkę.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
To niezła działka w niskiej cenie.
Zbudujemy...
Przycisnę znajomego od prawa budowlanego.
Jasne.
- No co? - Nic.
Dostanę kask i kamizelkę odblaskową?
To lepsze od handlu heroiną i wymuszania haraczy, czy co tam robiłeś.
Yuto, gdzie dostanę kalifornijskie sushi?
Albo z serkiem Philadelphia? Jadłeś kiedyś?
Kiedyś byłem gangusem,
a teraz spójrz.
Jestem agentem nieruchomości.
To przez tego Amerykańca.
Zarabiasz kasę.
Pieniądze to nie wszystko.
Co jest? Znasz go?
Nazywa się Saburo.
Jego wuj i mój dawny szef rywalizują ze sobą w Tokio.
Brakuje ci gangsterki?
Tak.
To zostań yakuzą.
Jak?
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Niby dlaczego chcesz zawiesić projekt?
To nie działa. Spróbujemy czegoś innego.
To dla nas ważny moment.
Mam dość słuchania o pierwszych kwartałach
i przewidywanym zysku,
czy co tam w ogóle sprawia, że ci staje.
Plany się zmieniły.
Czyje plany?
Przerobił cię ten Japoniec?
A kim on niby jest?
Nie wierzę.
To jakiś cyrk. Nie pozwolę na to. Nie odejdziesz z moją forsą.
Słuchaj.
SIEDEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ
To on?
Twoja rodzina?
Tak.
Spotkasz się z nimi po powrocie?
Nie wiem.
Nie wiem, co im....
powiem.
- Słowa nie opiszą wszystkiego. - Wiem.
Już czas.
SZEŚĆ DNI PÓŹNIEJ
W tej chwili
broń leży sobie w kontenerze
w pierdolonym terminalu Kamigumi.
Nie martw się o tamto. Obiecałem, że się tym zajmę. Nara.
Jest zamieszanie w Tokio.
Endo zrobił nalot na restaurację i zamordował dziesięciu gości.
- Yakuza nie mają skrupułów. - Japońscy gliniarze też nie.
Wysyłają kogoś, żeby odszukał Yuto.
Z lotniska ma go odebrać „Eiji Watari”.
Donna, masz to zdusić w zarodku.
TRZYDZIEŚCI GODZIN PÓŹNIEJ
PIĘĆ MINUT WCZEŚNIEJ
Kurwa.
- Tak? - Kenzo Mori?
Dzwonię z oddziału powypadkowego University College Hospital.
Jest u nas mężczyzna, Rodney Yamaguchi.
Trafił do nas w poważnym stanie.
Pan go chyba zna.
Wiem, kim jesteś i co tutaj robisz.
Masz wrócić do Japonii.
Słyszysz?
- Pracujesz dla Abbota? - To nieważne.
Skoro wiesz, kim jestem, to rozumiesz, że nie odjadę.
Yuto nie chce cię widzieć.
Wie, że tu jestem?
- Muszę z nim pogadać. - Słuchaj.
Daję ci szansę, żebyś się wycofał. Mało kto ma tyle szczęścia.
Muszę się spotkać z bratem.
Jesteś dla mnie jak wrzód na tyłku i wolę, żebyś przestał nim być.
Masz 24 godziny.
Albo pojedziesz na lotnisko, albo do kostnicy.
Decyzja należy do ciebie.
Udało ci się wejść do mieszkania Saburo?
Tak.
Miałem rację, że nie było warto?
Działo się.
Tutaj też się dzieje.
Właśnie wyłowiliśmy człowieka Fukuhary z wody.
A właściwie dwóch.
Będzie chciał się zemścić.
No.
Nadchodzą ciężkie dni. Wszystko zależy od ciebie.
Co właściwie słychać?
Eiji to oszust. Pracował dla człowieka nazwiskiem Abbot.
Kto to taki?
Nie wiem, ale zależy mu, żebym nie odnalazł brata.
Coś ci grozi?
Dam sobie radę.
Musisz coś dla mnie zrobić.
W mieszkaniu Saburo był sejf.
Znajdź kogoś, kto go otworzy.
Nie znajdę takiego specjalisty ot tak.
Wykonaj swoją pracę i tyle.
Tę tajną, w której tobie pomagam,
czy tę prawdziwą?
Obie.
Ma stłuczone żebra i brzuch.
Tomografia wykazała, że nie ma obrzęku i krwawienia.
Powinniśmy jeszcze kogoś powiadomić?
Nie znam tego chłopaka.
Ale pan odebrał.
Trzeba go zabrać do domu?
Raczej przywieźć z powrotem, ponieważ uciekł ze szpitala.
Tutaj są leki przeciwbólowe.
Zajmie się nim pan?
Tacy jak Rodney ciągle tu trafiają, póki nie zginą.
Rozumie pan?
Powinien pan zbadać głowę.
W samą porę.
- Przyniosłem ci leki. - Wsadź je sobie!
Albo nie. Dawaj.
Daj mi je.
Dziękuję.
Spierdalaj.
Odpierdol się ode mnie.
Szukam brata.
Dlatego tu jestem.
Właśnie się dowiedziałem, że być może nie zginął.
Chciałem...
Podobno zrobił coś strasznego.
Nie wiem, co robić.
I przepraszam.
Wybacz, że ci nie pomogłem.
Co to za kolor ścian? Jakiś beżowo-kremowy?
Kremowy beż?
Pieczarkowy? Pieczarkowa niespodzianka?
Waniliowa pieczarka? Kremowa pieczarka?
Beżowy szpinak.
Fajnie się urządziłeś.
Co ci się stało w głowę?
Ktoś mnie uderzył.
Tylko raz? Słabo.
Mogę?
Ja pierdolę.
To robota twojego brata?
Tak mi powiedziano.
Pojebaną masz rodzinkę.
Skoro obiecujesz, że komuś pomożesz,
to powinieneś to zrobić.
Wiem.
To się stało wczoraj około północy.
Właścicielem jest jakiś yakuza, ale nie wiemy który.
Wydaje mi się, że go znasz.
To Sora.
To kumpel twojego brata, prawda?
Znali się.
Byli też razem aresztowani.
Za dzieciaka.
Sprzedawali kradzione papierosy.
To jest grubsza sprawa.
Gdzie wczoraj był twój brat?
Ze mną.
Przez całą noc?
Owszem.
Mogę złożyć oficjalne zeznanie.
Nie trzeba. Twoje słowo mi wystarczy.
Zidentyfikowano dwa odciski.
„Przyczyna śmierci: rana kłuta”.
Nie mogą napisać: „Zadźgany zajebistym mieczem?”.
Kto to?
To Chika Tani, Japończyk.
Niewiele o nim wiemy.
Kilka miesięcy temu aresztowany za bójkę.
Nie dostał zarzutów.
- Co na to Interpol? - Czekamy na odpowiedź.
A co z sejfem?
Później będzie ślusarz.
- Świetnie. - To fałszywe nazwisko.
Słucham?
Chika Tani to fałszywe nazwisko.
Dlaczego?
Po pierwsze, to jest kobiece imię.
Na miłość boską.
Podobno bardzo popularne.
- Sprawdzimy to. - Dziękuję.
Nie przeszkadzaj Billowi w pracy, to jego sprawa.
Jego śledztwo stoi w miejscu.
Kiedyś będziesz musiał znowu mi coś przydzielić.
Myślałem, że nie masz czasu, bo udajesz nauczycielkę.
Coś jeszcze?
Ian wyszedł z więzienia.
- Tak. - Powinnam wiedzieć.
Nie jestem kuratorem.
Ostatnim razem mi groził.
Wsadziłaś go do więzienia na sześć lat.
Może być rozżalony.
Wczoraj wieczorem wyjęłam ze skrzynki węża.
Nie obchodzi mnie, co robisz w czasie wolnym.
- Steve! - Nie jest głupi.
Nie będzie ryzykował odsiadki tylko po to, żeby ci dogryźć.
- Więc od kogo to? - Wisi mi to.
Zdradziłaś jednego z nas i teraz masz.
Nie spodziewałbym się zaproszeń na przyjęcia świąteczne.
Nie ma żadnych węży w skrzynkach i nikt ci nie grozi.
Przestań zmyślać.
Tato.
Matka mówi, że cię wyrzucili ze szkoły.
I to bez żadnego procesu.
Nie martw się.
Jestem pewien, że kiedyś się jakiegoś doczekasz.
Co u was?
W porządku.
Jesteś śpiąca.
Może.
A może to wszystko jakiś sen.
Nudny sen.
Opiekujesz się wszystkimi?
- A powinnam? - Tak.
Dlaczego?
Bo nasza rodzina jest jak zoo i ktoś musi jej pilnować.
Niedługo wrócę do domu.
Z wujkiem Yuto?
Zobaczymy.
Pozdrów ode mnie mamę.
Przekaż siostrzyczce, że ją kocham.
Nie mam siostry.
Serio?
A kim była ta dziewczynka, która z nami mieszkała
i która cały czas się uśmiechała?
To byłam ja.
Niemożliwe.
Na pewno?
- To przekaż sobie. - Dobrze.
Jak już mówiłam, techniki pracy na miejscu zbrodni
opierają się o zasadę wymiany Locarda.
Mówi ona, że ktokolwiek tam wchodzi...
TOSHIO: MAM SPECA OD SEJFÓW.
...coś zabiera...
a także coś zostawia,
co ukazuje...
Kogo masz?
Najlepszego speca.
Już go kiedyś aresztowaliśmy.
- Za włamanie do sejfu? - Za masturbację w metrze.
Ale to złodziej biżuterii.
A oprócz tego odrażający zbok. Teraz on.
Zanim wam pomogę,
pogadajmy o naszym układzie.
Na monitoringu widać, jak walisz konia w metrze.
Nie ma układu.
Szefie?
Jesteś tam?
Pójdź z nim na układ. Chcę jak najszybciej stąd wyjść.
Tym razem cię wypuścimy.
Ale nie możesz sobie dogadzać, gdzie chcesz.
Daję ci tego zboka.
Dobry wieczór, detektywie.
To wczesny model Bolta & Taskera.
Sześć kombinacji, pięć zabezpieczeń.
Łatwo się do niego dobrać.
Najpierw trzeba... go polizać.
- Co? - Ludzka ślina...
zawiera substancję rozpuszczającą enzymy w smarze.
Chce pan otworzyć ten sejf czy nie?
Przestań się wydurniać.
I jak panu smakuje, detektywie?
Chce się dla pana otworzyć?
Trzy-pięć, sześć-pięć, dziewięć-pięć.
To ustawienia fabryczne tego modelu.
Ludziom nie chce się zmieniać szyfru.
Coś fajnego w środku?
Dam ci znać.
KOPIOWANIE NA PULPIT
Jakieś wieści, Mori?
Wysyłam panu pliki, które były w sejfie Saburo.
Co to za pliki?
Ktoś je tam umieścił, żeby wyglądało, że Fukuhara ma motyw do zabicia Saburo.
Mógłbym je sobie zostawić, ale myślę,
że brytyjska policja wkrótce je udostępni.
Wysłałem je.
Inspektorze?
Odnalazłeś już swojego brata?
Robię wszystko, co mogę.
Oby to wystarczyło.
Kenzo?
Pani Weitzmann!
Przepraszam, że wyszedłem z zajęć.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wchodzi pan?
Nie.
Do zdania kursu potrzeba minimum 90% obecności.
Dużo już pan wie, ale...
To się nie powtórzy.
Chciałam coś z panem skonsultować.
To podejrzany w sprawie o morderstwo.
Wciąż czekamy na Interpol, ale pomyślałam, że pan mógłby
przeszukać waszą bazę danych i go sprawdzić?
- To pewnie nie zadziała, ale... - Hej!
Można trochę ciszej?
Ludzie tu próbują zdrowieć, do cholery.
Kto to?
- Nikt. - Co mu się stało z twarzą?
Został pobity. Nie przeze mnie.
- Czego? - Kim jesteś?
Właścicielem tego przybytku.
Upraszam cię, żebyś nie waliła w drzwi.
Naćpany?
- Leki przeciwbólowe. - I kokaina.
- Jesteś studentem? - Broń Boże.
To męska prostytutka. Pomógł mi w pewnym...
zadaniu.
W trakcie doznał urazu, więc pozwoliłem mu zostać.
Na krótko.
Czy gdy te słowa padały z pańskich ust,
myślał pan, że brzmią jak wiarygodne wyjaśnienie?
To prawda.
Sprawdzi to pan dla mnie? Nieoficjalnie, rzecz jasna.
Zauważył pan coś niezwykłego?
Nie.
A jego kobiece imię?
Ach tak, owszem.
Cóż...
dziękuję.
Pa.
KARTOTEKA: CHIKA TANI
ZARZUTY: NAPAD Z POBICIEM
OFIARA: ELLIS VICKERS HOTEL SYLVANA, POKÓJ 150
Inspektorze Hayashi.
Nie spodziewałem się pana.
A ja nie spodziewałem się zemsty na Shinie Endo.
Prosi się pan o wojnę.
Miał się pan powstrzymać na czas poszukiwań brata Moriego.
Obiecałem, że spróbuję.
W biznesie trafiam na wielu prawników.
Pańska żona jest najlepsza.
Nie może pan pozwolić, żeby uczucia wpływały na ocenę sytuacji.
Inspektorze.
Proszę pamiętać o stawce.
Obiecał pan, że „spróbuje”?
To już przeszłość, Hayashi.
Wiele z tego, co miało znaczenie, należy już do przeszłości.
Mam dla ciebie kolejne zadanie.
Yuto urodził się o miesiąc za wcześnie.
Zmieściłby się w filiżance.
Spędził w szpitalu wiele tygodni,
walcząc o życie.
Wciąż walczy.
Walczył o życie, a sfingował własną śmierć.
Można się pogubić.
Idę na spacer.
Masz szlaban.
Pójdę teraz albo jak wszyscy zaśniecie.
Będzie dużo później i bardziej niebezpiecznie.
Zgoda. Rób, co chcesz. Po co słuchać własnej matki?
Gdyby Kenzo lub Yuto tak do mnie mówili,
to Hotaka porządnie by ich sprał.
Dzieci potrzebują ojca.
Jaki smak?
Niech zgadnę. Czekoladowy.
Fuj. Kawowy.
Nie zaśniesz.
Ja nie śpię.
Skoro tak, to ktoś inny śni twoje sny.
Babcia mi tak mówiła.
Jakie jeszcze kity ci wciskała?
Rozmawiałaś z tatą, Taki?
Martwimy się, że nie ma postępu w śledztwie.
Dzisiaj policja wyciągnęła dwóch moich kumpli z wody.
Przyjaźniliśmy się.
Nikt ci nie mówił, że gangsterka jest niebezpieczna?
Zabiłem tego, kto to powiedział.
Kilka godzin temu.
Gdy będziesz rozmawiała z tatą, to przypomnij mu, że czekamy na niego.
Skoro członkowie mojej rodziny giną, to jego też będą.
- Jak się czujesz? - Lipnie.
Trudno. Mamy robotę.
Do widzenia.
Wybacz pokiereszowaną twarz, Rodney.
Wiem, że się do tego przyczyniłem.
Nie przejmuj się, Kenzo. Miło, że się troszczysz.
- Już cię wczoraj przeprosiłem. - Nie pamiętam.
Może mam uszkodzony mózg przez pobicie.
Nie jestem twoją niańką.
Dla jasności... Byłbyś chujową niańką.
- Pan Vickers? - Tak.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale szukam kogoś,
kogo pan chyba zna.
Aresztowano go za to, że pana pobił w tym roku.
- Kochanie, kto to? - Nikt, skarbie.
Wszystko gra.
Na dole jest bar. Spotkajmy się tam za pół godziny.
Będę się streszczał, bo żona myśli, że poszedłem zadzwonić.
On naprawdę nazywa się Yuto.
Wiem.
Czemu go pan szuka?
Jest poszukiwany w Japonii. Przyjechałem po niego.
Czyżby?
Dawno nie słyszałem tak dobrych wieści.
- Skąd pan go zna? - Skąd?
Wygryzł mnie z interesu.
„Wygryzł”?
Miałem partnera biznesowego, Abbota. Trzepaliśmy razem niezłą kasę,
zapożyczyliśmy się grubo u mojego ojca, robiliśmy nielegalne interesy, wie pan...
ale zyskownie i bezpiecznie.
Wtedy pojawił się ten zjeb Yuto...
a Abbot stracił zainteresowanie mną i zaczął szukać inspiracji w Azji.
Abbot chyba wynajął kogoś, żeby mnie wykurzył do Tokio.
No to powinien się pan bać, szczerze mówiąc.
Czym dokładnie się pan zajmuje?
Czym ja się zajmuję?
Niech no pomyślę...
Żona myśli, że codziennie wychodzę do pracy w biurze,
ale naprawdę łażę po Londynie i próbuję nie spanikować.
Czasami siedzę w parku i ryczę. Tak spędzam kilka godzin.
Dostałem od ojca prawie osiem milionów,
żeby coś osiągnąć w życiu, a teraz mieszkam w hotelu.
Nie wrócę do domu bez kasy, więc albańska mafia...
przesiaduje w lobby całymi dniami,
bo nie mam innego wyjścia, niż zadawać się z tymi...
psychopatami, którzy pomagają mi trwać w tej wojnie gangów,
bo po prostu chcę otrzymać zwrot z inwestycji.
Całe życie zadaję się z gangsterami.
Ale oni... to jakieś zwierzęta.
A ja się z nimi zadaję.
Mam wrzód żołądka wielkości melona.
Sram krwią i zaczęły mi siwieć łoniaki.
I pan się pyta, co ja robię? Cóż...
Jestem dyrektorem generalnym firmy Wyruchany przez Yuto.
- Tym się zajmuję. - Panie Vickers.
Już dobrze. Jestem tutaj.
Jeśli pomoże mi pan odnaleźć Yuto, zabiorę go do Japonii.
Bez niego pański partner może przemyśli całą sprawę.
Nie jestem pewien, czy to zadziała.
Może być tylko lepiej.
Abbot jest właścicielem Baru Kodawari w Soho.
Nie wiem, gdzie jest Yuto.
Nic więcej nie wiem.
Dziękuję.
Chwileczkę!
Zegar tyka, wie pan?
BAR KODAWARI
No i?
Też się cieszę, że cię widzę.
Miałeś rację.
Śledziła cię aż do hotelu, a później odeszła.
- Poszła do jakiegoś baru. - Kodawari?
Jakoś tak. A później...
Poszła tutaj.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Czemu aż tyle?
Czyżby była niebezpieczna?
Ale jazda.
Może zróbmy to nigdy więcej.
EIKO
„Kochany Yuto, piszę do ciebie, chociaż wolałabym
na ciebie patrzeć.
Tęsknię za tobą i chciałabym, żebyś tu był.
Przesyłam ci uściski przez te góry i morza,
Eiko”.
Poznałem dziewczynę.
- Chyba się zakochałem. - Nie pierdol.
Próbuję ci coś wyznać.
Tak?
Tak.
Skąd wiesz?
Nie wiem.
Nigdy wcześniej nikogo nie kochałem.
Skąd wiedziałeś, że kochasz Rei?
Nie interesuj się.
Dzięki za radę.
No dobra.
Myślałeś o czymś innym, odkąd ją poznałeś?
Nie.
Wyobrażałeś sobie, że ona może rozwiązać wszystkie twoje problemy,
uczynić z ciebie lepszego człowieka i odkręcić całe zło, które wyrządziłeś,
oraz wprowadzić trochę słońca do twojego szarego i smutnego życia?
Tak!
To może ją kochasz.
EIKO
Znaleziono to na korytarzu. Był jednym z pani studentów.
Poinformować dyrektora wydziału?
Dziękuję, sama się tym zajmę.
- Był pan Mori? - Nie widziałam go dzisiaj.
Dziękuję.
Pamiętasz mnie z rana?
Mam doła, a nie jebaną amnezję.
W czym mogę pomóc?
Zostawiłeś to.
Spuściłam twoje dragi w toalecie.
To wredne z twojej strony.
- Kto ci obił twarz? - Mój były.
Ale nadal mnie kocha i się zmieni. Nie chciał.
Żartuję, mam go w dupie.
W mieszkaniu też ci zrobił bajzel?
Nazwałbym to raczej...
„agresywną zmianą dekoracji”.
Zgłosisz to na policję?
Obawiam się, że policja zbyt chętnie
pomoże kolorowej dziwce na dragach.
Twój były to alfons?
Jak się nazywa?
A co, pójdziesz z nim pogadać?
Miałam chłopaka, który robił złe rzeczy.
Nie przestał, dopóki nie musiał.
Teraz nic nie powstrzyma tego człowieka.
Ani ty, ani policja, ani nawet zamek w drzwiach.
- Skąd znasz Kenzo? - Nie znam.
- W czym mu pomagałeś? - W niczym.
- Czy Kenzo ma kłopoty? - Jak wszyscy, kochana.
Wiem tylko, że szuka swojego brata.
- Dlaczego go szuka? - Bo stało się coś złego.
Nie moja sprawa.
Ale sporo w tym dramatu.
Niebezpieczne czasy.
Nazywa się Michael Miller.
Mój były.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Wiem, że wyszedłeś.
Jesteś tam?
Masz mnie zostawić w spokoju, słyszysz?
- Słucham? - Michael Miller?
Detektyw Sarah Weitzmann.
Sprawdziłam pana w systemie. Był pan dwukrotnie aresztowany.
No i?
No i... chciałby pan podwoić ten wynik?
I jeszcze raz?
Może chciałby pan być aresztowany codziennie przez rok?
Chciałby pan trafić do celi
ze 120-kilogramowym byłym ochroniarzem-alkoholikiem,
który nie umie trzymać rąk przy sobie?
Czego pani chce?
Chcę, żeby pan zostawił Rodneya w spokoju.
Jeśli nie,
to poświęcę całą swoją energię
i wykorzystam wszelkie dostępne środki,
żeby doprowadzić pańskie życie do kompletnej ruiny,
a pańskie nazwisko stanie się synonimem „z nią się nie zadziera”.
Zrozumieliśmy się?
Spoko.
Policja, nie ruszać się!
Czy pan rozumie, co pan robi?
Pani Weitzmann, wiem, że to może dziwnie wyglądać, ale...
Mnie już nic nie dziwi.
To smutne, kiedy siedzi się pod drzwiami żigolaka,
zamiast wrócić do własnego mieszkania.
Proszę posłuchać.
Myślę, że pan zna człowieka z kartoteki
i że go pan szuka oraz że to on zabił Saburo.
Ma na imię Yuto.
To mój brat.
Macie bliskie relacje?
Mieliśmy.
Dawno temu, gdy się nie kłóciliśmy.
Co pani teraz zrobi, pani Weitzmann?
Sarah.
Co zrobisz z Yuto?
Jeśli go znajdziemy, zostanie aresztowany.
Jeśli będziesz chciał przeszkodzić, też cię zamkną.
A co z tym, że wiesz, że to mój brat?
Nie wiem.
Załatwiłaś to, o co cię prosiłem?
- Pracuję nad tym. - Tak czy nie?
Dałam mu do zrozumienia, że ma tu nie przyłazić.
Słyszałaś o tym, że strzał w łeb
to najlepszy środek perswazji?
- To gliniarz. - I turysta.
Nieważne, czy jest poza swoją jurysdykcją.
Zabicie policjanta to gruba sprawa.
Jeśli trzeba, to trzeba, ale tylko mówię.
- Są lepsze sposoby. - Dobra.
Na twoją odpowiedzialność.
Siema, stary! Co słychać?
To jakieś jaja.
Spałeś na korytarzu?
To podpada pod jakiś paragraf.
Kawa?
Ponieważ nie uważam, żebym miał wobec ciebie dług,
bulisz za śniadanie.
Niechętnie przyjmuję fakt, że warowałeś pod moimi drzwiami
jak pies pasterski. Dziękuję.
Wrócisz do swojej pracy?
Cóż mogę rzec?
Mam talent.
Jezus nie przestał robić mebli, bo Rzymianie mu wtłukli.
Powinieneś znaleźć inne zajęcie.
Ja też, ale wiesz...
czynsz się sam nie zapłaci.
Tak w ogóle to okropnie wyglądasz. Twój brat jest tego wart?
To mój brat.
Chce, żebyś go znalazł?
- Nie. - Ale i tak będziesz go szukał?
Muszę.
Ojej.
To nie zamęcz się na śmierć w trakcie.
Dzięki.
Trzymaj.
Kup sobie nowy zamek do drzwi.
Na bank wydam tę kasę na zamek.
Dziękuję.
KARTOTEKA PNC
TOŻSAMOŚĆ NIEZNANA
Halo.
Taki zniknęła!
Nie ma jej walizki i ciuchów.
Kiedy się z nią widziałaś?
Wczoraj, zanim poszłam spać.
Czemu ona to zrobiła?
Czego jeszcze brakuje?
Portfela albo paszportu? Twojego portfela?
Nie ma mojej karty.
Zadzwonię na komisariat do mojego partnera.
Mogła uciec dawno temu.
Nie martw się.
- To twarda sztuka. - Jesteście tacy sami.
Nie wiem, Toshio.
Poproś moją żonę o to zdjęcie.
Powiedz wszystkim, że moja córka zniknęła i...
I co wtedy?
Po prostu ją znajdź.
Zajmę się tym, spokojnie.
Kazałam ci wyjechać.
A ja mówiłem, że muszę odnaleźć brata.
Nie masz zielonego pojęcia.
Napisy: Agata Martelińska